Racon'un faturası...

 

 

 

 

Başrolünü Marlon Brando'nun oynadığı Baba (The Godfather) filmini sanırım izlemeyen kalmamıştır.1930-1940 süreci, Amerika'da mafya çetelerinin cirit attığı dönemdir. Kumar, yasa dışı içki üretim ve satışı, kadın ticareti ve uyuşturucu bu çetelerin elindedir.İşte böyle bir süreçte, Sicilyalı Don Corleone (Aslan yürek) Ailesi de New York'ta borusu öten güçlü mafya ailelerinin en önde gelenlerindendir. Marlon Brando'nun canlandırdığı Don Vito Corleone, bu güçlü mafya ailesinin başıdır, yani o "Baba"dır. Baba Don Vito Corleone, başı derde girip de yasal yollardan çözüm bulamayanların ve doğal yollardan amaçlarına kavuşamayanların başvurduğu yüce bir kişidir. Kendisine gelip elini öpenleri, asla eli boş çevirmez. 

Baba, yaptığı iyilikler karşılığı para kabul etmez. Onların kendisine dost olmasını ister, sırası gelince onlardan bir 'ricada' bulunacağını söyler. ‘Baba’ filminin hemen ilk açılış sahnelerinde işte bu ilişkilere tanık oluruz. Huzura önce şişman fırıncı Nazorine girer. Kızının ciddi bir ilişki içinde bulunduğu İtalyan genci, Amerika’da kaçak olarak yaşamaktadır. Fırıncı, Baba'dan bu gencin Amerikan vatandaşı yapılmasını istemektedir. Baba, gerekenin yapılacağına söz verir. Peki, karşılığı ne olacaktır? Racon kesilir: Sırası geldiğinde Baba, ondan bir ‘ricada’ bulunacak, o da bağlılığını kanıtlayacaktır.İkinci olarak Baba'nın huzuruna, bir pizza lokantası açmak için paraya ihtiyacı olan genç Antony girer. Baba, gereken parayı verir. Peki, karşılığı nasıl ödenecektir? Racon kesilir: Günü geldiğinde Baba, Antony'den bir ‘ricada’ bulunacak, genç adam da duraksamadan hizmete koşacaktır.

Baba, ‘özel konukları’ kabulü sürdürür.
Bu kez karşısında, orta yaşlı Bonasera durmaktadır. Biricik kızı, iki kişi tarafından cinsel ilişkiye zorlanmış, kızcağız direnince de hayvanca dövülüp hastanelik edilmiştir. Bonasera önce yasal yola başvurmuş, ancak mahkeme saldırganları salıvermiştir. Şimdi, Baba'dan adalet istemektedir.
Baba, “adalet yerini bulacaktır” der.Peki, Bonasera bu adaletin karşılığını nasıl ödeyecektir? Racon kesilir: Bir gün Baba, ondan buna karşılık bir hizmette bulunmasını isteyebilecektir.

 

 

Mafya kurallarına göre, racon kesildikten sonra sözünü tutmayanın kafası kopartılır!Mafya örgütleri Amerika'da hiç eksik olmadı.
Değişen dünya koşullarına ayak uyduran ve gelişen teknolojik olanaklardan yararlanan mafya örgütleri büyüdüler, güçlendiler, siyasetin içine girdiler, polis şefleriyle ve yargıçlarla çıkara dayalı sıkı bağlar kurup uluslararası üne ulaştılar.
Bu örgütlerin bazıları öylesine güçlendi ki, birleşip, ‘dünyayı yönetmek’ isteyen bir “Küresel Çete”ye dönüştüler! Bu küresel çetenin en başına da; CFR, Trilateral ve Bilderberg gibi yarı-gizli örgütleri oturttular. Bir de baktık ki, bu mafya örgütlerinin neredeyse tamamının yöneticilerini Siyonistler oluşturuyor! Ve bu kurnaz Siyonistler, eylemlerini ‘lobby’ adı altında yürütüyor! Artık 1940'ların Baba Don Vito Corleone'leri tarihe karışmış, yerini çok güçlü Siyonist Lobiler almıştır.

Mafya örgütleri çağ atlamış, ama temel ilke değişmemiştir. Günümüzün en güçlü mafya örgütleri olan Siyonist Lobiler de, tıpkı 70 yıl öncesi gibi, kendileriyle iş tutanlarla racon kesmektedirler.

Buraya kadar anlattıklarımın Türkiye ile ne ilgisi var?
Son 60 yıldır Türkiye'yi yönetmiş olanların büyük bir bölümü, sırayla bu Siyonist Lobilerin tezgâhından geçtiler, racon kestiler! Kimler miydi bunlar?Hem başbakanlık hem de cumhurbaşkanlığı yapmış olan Süleyman Demirel,Turgut Özal ve Abdullah Gül racon kesmiş olanların en başta gelenleridir! Ancak ben bu yazımda size, Siyonist Lobilerle en son racon kesmiş başbakan olan Recep Tayyip Erdoğan'ı anlatacağım.

Baba'ların huzuruna çıkabilmek hiçte kolay değildir. Baba, öyle her isteyenle görüşmez! Yukarıda söylemeyi unuttum, Baba Don Vito Corleone'nin huzuruna türlü isteklerle çıkanların hepsi İtalyan'dır ve Baba'nın uzaktan da olsa tanıdığı kişilerdir.

Baba, ya uzaktan da olsa tanıdığı, ya da güvendiği kişileri önerdiklerini huzura kabul eder. Bu durum, zamanımızda da aynen geçerlidir. Öyle her ipini koparan New York'a koşup Siyonist Lobilerin önüne çıkamaz! Önce, kişinin kendisini onlara “güvenilir” olarak sunacak desteklere ihtiyacı vardır.
Recep Tayyip Erdoğan, İstanbul Belediye Başkanlığı sürecinde (27.Mart.1994-12.Aralık.1997) önce ABD Başkonsolosu ile sıkı ilişkiler kurdu. Kendisini ona beğendirdi. New York'taki Siyonist Lobilere ilk olumlu sinyal o zaman gönderildi: “Recep Tayyip Erdoğan ile iş yapabilirsiniz!”

Recep Tayyip Erdoğan, yine belediye başkanlığı döneminde, İstanbul'da kurulu “Türkiye Musevileri Cemaati” ile çok içli-dışlı oldu. Onların bir dediğini iki etmedi. Kendisini onlara beğendirdi. Şu çok önemli gerçeği anımsatayım. Tüm Siyonistler, Yahudi'dir. Aman dikkat; ancak Yahudilerin tümü Siyonist değildir.
Bu nedenle, elbette Türkiye Musevileri Cemaati yöneticilerinin Siyonist olduklarını söylemiyorum! Ama şu gerçeği bilerek vurguluyorum:
New York'taki Siyonist Lobiler, Türkiye Musevileri Cemaati yöneticilerinin sözlerine hep çok değer vermişlerdir. Onlardan gelen hiçbir isteği geri çevirmemişlerdir. İşte size  örnek bir olay: Günümüz CHP'sinin 'ağır toplarından' İstanbul milletvekili Şükrü Elekdağ anlatıyor:
“Ben ABD'de büyükelçi iken zora girdiğimde Jak Kamhi'ye telefon ederdim. 48 saat içinde uçağa atlar gelirdi. Washington'da, Kongre'de Kamhi, Yahudi Lobisi'yle mücadele eder, Yahudi Lobisi'ni bizim lehimize seferber eder, harekete geçirirdi. O bakımdan çok büyük yardımları olmuştur.”

Türkiye Musevileri Cemaati'nden de New York'taki Siyonist Lobilere Recep Tayyip Erdoğan hakkında çok olumlu bilgiler gönderildi, “Recep Tayyip Erdoğan ile iş yapabilirsiniz!” denildi. Artık Recep Tayyip Erdoğan için, ABD'deki Siyonist Lobilerin kapısı açılmıştı. O, bu kapıdan bir gün gireceğini çok iyi biliyordu. Nitekim 4 Temmuz 2001 tarihinde aldığı özel bir davet üzerine ABD'ye giden Recep Tayyip Erdoğan, Siyonist Lobilerin huzuruna çıktı.

Recep Tayyip Erdoğan, isteğini bildirdi: Beni Türkiye'nin başbakanı yapın!Bu istek kabul edildi.Peki, Recep Tayyip Erdoğan bunun karşılığını nasıl ödeyecekti? Racon kesildi: Başbakan olduktan sonra sırasıyla şu ‘ricaları’ yerine getirecekti:
Kıbrıs, Rumlara verilecek. (Bu istek yerine getirildi).

 

    * Ermenistan ile sınırlar açılacak, sözde Ermeni soykırımı tanına(Açılım başlatıldı).

 

    * Güneydoğu Anadolu'da bir 'Federe Kürt Devleti' kurulmasının önü açılacak. (‘Kürt Açılımı’ ve daha sonra ‘Demokratik Açılım’ adı altında girişim başlatıldı).

 

    * ‘Yeni Osmanlı’ kavramı altında, Türkiye eyaletlere bölünecek. (Siyonist Lobilerin medyadaki ‘tetikçileri’ propagandayı başlattılar).

 

    * Türk ordusu yetkisiz ve etkisizleştirilecek. (‘Tetikçi’yazarların yuvalandığı Taraf gazetesinin önderliğinde medyada saldırılar sürüyor)

 

    * Türklerin elindeki tüm fabrikalar, işletmeler, bankalar, hava ve deniz limanları, madenler ve tarım toprakları, ‘özelleştirmek’ adı altında; ABD-AB-Siyonist İsrailli yabancılara -yok pahasına- satılacak. (Bu yönde yolun yarısı geçildi).

 

     * Başta Fırat ve Dicle nehirleri üzerindeki barajlar olmak üzere, Türkiye'nin tüm su kaynakları ve dağıtım şebekelerinin denetim ve yönetimi, ABD-AB-Siyonist İsrailli kurumlara devredilecek. (Siyonist İsrailliler, GAP bölgesinde çok yoğun çalışıyorlar)

 

     * İstanbul'da Heybeli ada Ruhban Okulu açılacak, Fener Kilisesi Başpapazı ‘ekümenik’  kabul edilecek ve onun başkanlığında İstanbul'da bir ‘Ortodoks Din Devletinin’ kurulmasının önü açılacak. (Girişime, Ruhban Okulu'ndan başlandı).

 

     * İran ‘hâlihazır düşman’, Rusya ise ‘potansiyel düşman’ olarak kabul edilecek.

 

Bir kez daha tekrarlayalım: Mafya kurallarına göre, racon kesildikten sonra sözünü tutmayanın kafası kopartılır! “Kafa kopartma”, her zaman fiziki anlamda değildir. Siyonist Mafya, başbakanlık koltuğuna oturttuğu kişiyi, raconu bozduğunda, al aşağı edip siyasetten silerek de kafa kopartmış olur!

İşin özü şudur; 4 Temmuz 2001 tarihinde ABD'de Siyonist Lobilerle racon kesen Recep Tayyip Erdoğan bugünlerde çok sıkışmıştır. Bir yanda, Siyonist Babalar, artık ‘ricalarının’ daha fazla geciktirilmeden yerine getirilmesini istemektedir. Diğer yanda, tüm baskı, kuşatma ve dayatmalara rağmen ulusalcılar direnmekte, teslim olmamaktadır.

İşte bu koşullarda, Recep Tayyip Erdoğan; Anayasa, Anayasa Mahkemesi, Yargı, Yargının Bağımsızlığı, Basın Özgürlüğü, İfade Özgürlüğü gibi temel kurum ve; kavramları hiçe saymaktadır. Çünkü ya Siyonist Mafya nın ‘ricalarını’ yerine getirecek, ya da ‘kafası koparılacak’, yani koltuktan al aşağı edilecektir!

Bu gerçek fotoğrafı göz ardı ederek medyada “sözde uzman”ların yaptığı tüm yorumlar, analizler, irdelemeler, saptamalar ve saatlerce süren oturumlar, paneller, birer gölge oyunundan başka bir şey değildir, halkımızı uyutup oyalamaktan başka hiçbir işlevi yoktur.

 

Prof. Dr. Aysen Apaydın, Ankara Üniversitesi

Türk kahvesinde işin "Öz"ü bu..

 

 

Dr. Mehmet  Öz- ki kendisine biz hâlâ Öz demekte ısrarcıyız- doğma büyüme Amerikalı. Öz’ün doktor babası, ta 1955’te Konya’dan ABD’ye göç etmiş. Bugün Dr. Öz, dünyaca ünlü bir kalp cerrahı olmanın ötesinde, sağlıklı yaşam şovuyla reyting rekorları kıran bir televizyon şahsiyeti.
Eğitiminden kültürüne, başarı hikayesinden esprilerine, her şeyiyle bir Amerikalı o. ‘Dr. Öz Show’, bugün bir fenomense, bunu Amerikalı olmasına borçlu. Ancak her sağlık tavsiyesi basınımızda büyük bir iştahla alıntılanan Öz’ün şöhreti, Türkiye sınırları içinde biraz zedelendi. Çünkü programında “Türk kahvesi” değil, “Yunan kahvesi” deyip bir güzel tanıtımını yaptı.

500 yıllık geçmiş
Gezici Türk Kahvesi Evi’nin kurucusu Gizem Şalcıgil White, Öz’e Türk kahvesinin 500 yıllık geçmişini hatırlatmak üzere internette imza kampanyası başlatmış... İşi Türk kahvesini tanıtmak olan, Türk asıllı bir başka Amerikalı’nın hassasiyetini anlıyorum ve hak da veriyorum. Fakat aslen Amerikalılara hitap eden Öz’ün, “Yunan kahvesi” demesinde kötü niyet göremiyorum... Bir kere Amerikalılar, “Türk kahvesi” dese anlamaz. Çünkü Türk kahvesi ABD’de bilinmez, pişirilmez. Öz’ün bile Yunan kahvesi diye içtiğine eminim. Buna karşılık Yunan göçmenlerin, Ege’nin yeme-içme kültürünü sahiplendikleri gibi kahveyi de tanıtmayı bizden kat kat daha iyi becerdikleri ortada. Kaldı ki aslen Türk diye, Mehmet Öz’ün Türkiye’yi tanıtma  mecburiyeti var mı, bu da ayrıca tartışılır. Yapsaydı hoş olurdu ama işte, köklerinden bu kadar uzak.

‘I-run’ da gitti gidiyor
Doktor Öz’e kızıp haddini bildireceğimize, neden dünyaya kendi mutfağımızı, kültürümüzü daha iyi tanıtamadığımızı düşünsek ya... Dünya Çin, Hint veya Yunan mutfağı dediğinizde ne olduğunu bilir. Türk mutfağıysa hâlâ  döner kebaptan ibaret sanılıyor. Belki  lokumu, baklavayı öğrenmiştir ecnebiler. Haricinde Osmanlı mutfağının zenginliğinden, birbirinden leziz mezelerden, zeytinyağlılardan, çorba, tatlı, pilav ve et yemeklerinden dünya bihaber...
Neden? Çünkü göçmenlerimizin pek azı, kendi kültürlerine sahip çıkmayı başardı. Kendi evinde pişirdiği tadı neden başkalarına tattırmak istemedi, buna   çaba harcamadı? Muamma...
Son 10 yıldır yeme-içme turizmi ve sağlıklı yaşam müthiş değer kazandı. Fakat biz uyanmadık, geç kaldık... Şimdi de rakı sofrasını aşağılayan, Anadolu kültürünün zenginliğini anlayamayan, bu topraklardan şarabın çıkmasının kıymetini kavrayamayan mantaliteyle pek ümit vaat etmiyoruz.
Hızlı kalkınmaya enerjimizi vermişken, milli içkimiz ayran da yakında  ‘başka milletlerin’ markası olarak lanse edilirse şaşırmayın. İşin ‘Öz’ü bu!

KISA KAHVE KÜLTÜRÜ
- Kahvenin anavatanı Etiyopya. 8’inci yüzyılda kızartılan ve ezilen kahve meyvelerinin, yağla kavrulup tuzlanarak yendiği söylenir.
- İlk kez 15’inci yüzyılın sonunda, Yemen’de sufi tarikatlarının müritleri kahveyi sıvı olarak içmiş. “Kahve Yemen’den gelir” deyimi bundan.
- Kahve çekirdeğinden yapılan bu yeni içecek, din bilgini sufi Muham-med ez-Zebhani’ye dayandırılır. -
Kahve alışkanlığı, hac yolları boyunca dervişler ve hacılar tarafından gündelik hayata sokuldu.
- Arapça’daki kahva, Türkçe kahve, Avrupa dillerine de cafe, coffee olarak geçti. Osmanlı Sarayı’na girişi, kesin olmasa da ya I. Selim ya da Kanuni zamanında.
- İstanbul’da ilk kahvehanenin açıldığı tarih, 1551. Osmanlı’nın buluşu, kahveyi güğüm ve cezvelerde pişirmek...
- Avrupa’ya resmen tanıtılma tarihiyse 1664: Kahve, ilk kez  XIV. Louis’nin sarayında içildi.
Kaynak: ‘Telvenin İzinde, Kahve ve Kahvehane Kültürü’-Kadir Şen


Mehveş Evin

Niçin Osmanlı’yı Diriltmeye Çalışıyorlar?



Türk insanını Batı karşısında aşağılık kompleksine sürüklediler. Şimdi bu kompleksi kullanarak Osmanlı ruhunu pohpohluyorlar. Subliminal mesajlarla, Osmanlı dışında gurur duyabileceğimiz, sarılabileceğimiz ve kendimizi değerli hissedebileceğimiz hiçbir değerimizin olmadığı fikrini telkin ediyorlar. Kendisini yeterince güçlü hissetmeyen insanlar “güç”ten bahsedenlerin etrafında toplanırlar. Artık o toplumun kontrolü çok kolaydır.

Batı karşısında yeni bir medeniyet tasavvurunun yegane ham maddesi “güç” değildir. Sadece güce odaklanarak nükleer santrallerle, HES lerle tabiatı linç edip, çevreyi salhaneye çevirenlerin; eğitime, kültüre, bilimsel araştırmalara içerikten yoksun ve sadece şov maksatlı yanaşmaları da zaten Osmanlı vizyonunun bir yansıması olmalı.

Bizi üzebilir ama şunu anlamak zorundayız: Osmanlı Hellen ruhludur. Hellen ruhlu, yani ataerkil, gösteriş  ve “güç” odaklı. Kadın anne olunca bir parça statü kazanabilir. Onun dışında kadın ya cariyedir ya da evinin hanımı. Güç, görkem ve gövde gösterileri, halkı padişaha itaate sevk etmek için olduğu kadar, düşmanların içine korku salmak için de gereklidir.

Tıpkı Hellenler’in Zeus’u gibi, padişah da nabız yoklamak ve vakit geçirmek maksadıyla kılık değiştirerek halkın arasına karışır. Padişahların tebaaları ile irtibatı bu kadardır.

Yine tıpkı Hellen Tanrıları gibi padişahlar da vatandaşlarına “kullarım” diye seslenir.
Hellen Tanrılarının Anadolulu dilberlere düşkünlükleri, padişahlarda yabancı uyruklu kadınlara ilgi olarak açığa çıkar.

Osmanlı’daki Hellen ruhunun diğer izlerini, padişahların o müphem Roma ve Bizans ilgisi ile açıklamak da mümkün.

Nitekim, Fatih Sultan Mehmet de eski Türkler'den  miras kalan bazı  müesseseleri kaldırıp İstanbul’da “Bizantizm” yolunu açmamış mıdır?

Ahilik niçin kaldırılmıştır? Süvari sipahilerinin atlarının eyere ihtiyacı olmasa idi Saraçhane’deki saraçların da kökü kurutulacaktı.  Osmanlı’nın ilk dönemlerinde sultanlar emekçi seti , yani önlük giyerek "set çekerler"'di. Fatih Sultan Mehmet ise kılıç kuşandı. Bu büyük zekanın Müslüman olduğundan da zerre şüphemiz yok ancak şiirlerini okurken…  Sahi nedir bu abartılı Hz. İsa sevgisi?…
Hiç şüphesiz Fatih Sultan Mehmet büyük bir dehadır ama onun dehasına duyduğumuz „hürmet“  bir dokunulmazlık kılıfına bürünerek aklımızı örterse, tarihimizden gereken dersleri alamaz ve „geçmişimiz“in, „geleceğimiz“ için sunacağı hikmetlerden mahrum kalırız.

Osmanlı ve Hellen arasında daha çok benzer nokta daha var ancak kolektif bilinç altının daha fazlasına hazır olmadığını düşünerek bu kadarla yetiniyorum.

Yukarıdaki satırlar rahatsız edici bulunabilir. Hazırlık olması maksadıyla şimdiden soralım: Osmanlı’nın Hellen ile alakasını kuramayan Neo-Osmanlıcı Muhteşem Yüzyıl karşıtları, Pargalı İbrahim’in Hellen’e duyduğu hayranlığı inkar mı ediyorlar? Öyle bir Kanuni tanımadıklarına göre , öyle bir Pargalı da tanımamışlardır muhtemelen, lakin „tarih“ hep hoşumuza gidenleri anlatmaz.

“Tarih” aklı olanlar için gerçekleri gizlemez.  Ne kadar perdelerseniz perdeleyin, fırsatını bulunca söker atar maskeyi . O maskenin altındaki realiteyi görebilmek ise sizin kabiliyetinize bağlıdır.

Demek ki “güç” odaklı ve hegemonyal bir bilinç altı ile Osmanlı’yı diriltmeye kalkışanlar ya bir akıl tutulması yaşıyorlar veya „güç“ dışında çok daha makul gerekçeleri var. Aklımıza gelen muhtemel gerekçelerden bazılarını sıralayalım:

Osmanlı’yı Türk saydıkları veya sandıkları için böyle düz bir mantıkla, kör gözüne parmağım savunuyorlar.

Osmanlı Türk müdür?

Bugün Osmanlı şiiri denilince neden aklımıza Kaygusuz Abdal, Yunus Emre, Pir Sultan, Karacaoğlan değil de; Baki, Fuzuli, Nedim gelir? Kimdir bu insanlar ve gerçek ana dilleri nedir? Örneğin Osmanlı sarayında çalışan hattatlar nerelidir? Minyatürcüler nerelidir?  Ebu Suud Efendi neden “ Yunus Emre okuyan şirke girer?” diye fetva verir?

Osmanlı’yı Türklüğe, yani soyumuza dayanarak savunmaya kalkışırsak işin içinden çıkamayız, çünkü:

Osmanlı bir Doğu Roma İmparatorluğudur. Fatih Sultan Mehmet’in talimatıyla Osmanlı Sultan tuğralarına “ROMA İMPARATORU” yazdırılır. „Osmanlı“ da Roma İmparatorluğu gibi, merkezdeki zenginliğini başka kültürlerden kabiliyetli, parlak insanları merkeze taşıyarak harcar. Plautus Romalı değildir. Terentius keza öyle. Osmanlı’ya bakarsak; Mimar Sinan Rum asıllıdır. Osmanlı mimarisinin şekillenmesinde  ermeni nakkaşların, rum kalfaların emeği vardır. Osmanlı’yı Osmanlı yapan devşirmelerdir. Osmanlı‘yı Türk sandığı için savunan muhafazakar milliyetçi zevatın Osmanlı’nın “Türk” kelimesini nasıl kullandığına bir zahmet göz atması lazım. Buyrun size birkaç örnek : etrak-ı bi idrak (idrakten yoksun Türkler), Türk atına binince bey oldum sanır, Türk olana şehir içi zindan olur, Türk pohpohu acem pehpeh i sever, “Türk denişmend( bilgili) olur, adam olmaz”, “ Türk ne bilir bayramı, lak lak içer ayranı”, “Türk ve tosun, çünkü doğdu anadan, öğüt aldı eşek ile danadan” (bknz. “Türkleşmek, İslamlaşmak, Muasırlaşmak”, Ziya Gökalp).

Bütün bunların arasında Osmanlı’yı İslam devleti sandıkları için savunan Müslüman muhafazakarlar çoğunluktadır. Osmanlı İslam devleti midir peki?

Osmanlı İslami bir devlet olabilir ama bir İslam devleti değildir.

Osmanlı islami bir imparatorluktu. Tebaasında islami yaşam tarzını öncelleyen ama hukuki uygulamalarında şer’i yasalara göre hareket etmeyen bir imparatorluktu. Şeriatın uygulanmasına yönelik talepler çöküş dönemlerinde karşımıza çıkar. Bu talepler de ıslahat hareketleri ile engellenmeye çalışılır. Zaten Osmanlı’nın çöküşünü hızlandıran da bu talepler karşısında hanedanlığın takındığı çelişkili tavırdır. Merkezde geleneğe ve islami kurallara ağırlık verilmeye çalışılırken, surların dışında farklı bir politika izlenir. Örneğin mehteri kaldırıp, onun yerine  gayri müslim kültürü temsil eden Mızıka-i Humayun’u getirir.

Şer’i uygulamalar Osmanlı’nın çöküş sürecinde söz konusu olur. Evet, Osmanlı döneminde alkolün yasaklandığı olmuştur ama ne zaman, hangi padişah zamanında?  O zamana kadar neden yasak değildi? Osmanlı’nın İslam devleti olduğunu söyleyenler bir tane „Had“ hükmü ile (el  kesme) verilen dava örneği gösterebilirler mi? Babadan oğula geçen yönetim anlayışı şer’i hukukun hangi maddesinde yer alır?

Demek ki,  Osmanlı’yı İslami gerekçelerle savunarak diriltmeye çalışanlar da gaflettedir.
Osmanlı’yı tanımak güzel ama Osmanlı’nın reenkarnesi olmayı istemek absürttür. Osmanlı zihniyetini “güç” saplantımızdan dolayı, yani aşağılık komplekslerimizi bastırmak için diriltmeye çalışıyorsak çok fena yanılıyoruz. Çünkü uygarlığa giden yol güce güç katmaktan  değil; var olan gücü bilime, sanata, kültüre vakfetmekten geçer.

Osmanlı’yı milliyetçi bir damarla savunup, şahlandırmaya kalkışıyorsak daha fena yanılıyoruz. Çünkü Osmanlı Türklüğe dayalı bir imparatorluk değildi. Bilakis, Türkler tarafından yıkılmış bir imparatorluktu.

Osmanlı’yı muhafazakar, mukaddesatçı bir çizgiden hareketle yeni dünyaya hakim kılmaya çalışıyorsak çok daha fena yanılıyoruz. Çünkü Osmanlı bir İslam imparatorluğu da değildi. Osmanlı tüm dinleri, mezhepleri, yani azınlıkları koruduğu ve hepsine hitap edebildiği için İmparatorluk oldu. Bu istikametinden saptığı ve İslam’ı merkeze taşımaya kalkıştığı için de yıkıldı.

Buyurun, yine Osmanlıcılık yapın. Yapın ama ne olur bir zahmet izahını da yapın.

Niçin Osmanlı’yı diriltmeye çalışıyorsunuz?

Emine Aslaner

İmralı’daki “Görüşme Notları”ndan seçme görüşler...

 

Bugünkü Milliyet’te Namık Durukan imzalı güzel bir haber var:

“İmralı zabıtları”

Bilindiği gibi, BDP’li Pervin Buldan, Sırrı Süreyya Önder ve Ahmet Tan, 23 Şubat’ta İmralı’ya gittiler, Abdullah Öcalan’la bir MİT yetkilisinin gözetiminde görüştüler. O “görüşme notları”nı yayımlayan Namık Durukan, kamuoyunu bilgilendirme görevini üsteleniyor; tarihe not düşüyor.

“Görüşme notları” şöyle başlıyor:

“Tarihi bir toplantıya başlıyoruz. Nasıl bir yöntem izleyelim?”
“Size nasıl uygunsa...”

"Kandil'e BDP'ye ve Avrupa'ya üç nüsha mektup yazdım. Heyet ile dünden beri yoğun olarak tartışıyoruz. Özal'dan beri teşebbüs içerisindeyim, akim (akamete uğradı, kesintiye uğradı) kaldı. Şimdi akamete uğramaması lazım. Uğrarsa, tırnak kesilirse felaket olur. Türkler de bunu bilmeli; başarısızlık orta ve üst düzey savaş, isyan, kaos hepimizin hayatı söz konusudur. Şimdiye kadar yaşadıklarımız devede kulak kalır. Kesin başarı hedefi ile sonuçlanması lazım. Yeni diyalog sürecine yükleniyorum. Dostlarımızın ve halkımızın eski kalıp mücadeleleri bir kenara atmaları lazım.”

“Görüşme Notları” denen “tutanak”ta neler var?

Çok şey var. Biz, yorumunu okuyana bırakarak, konuşmalardan bir “seçme” yapalım dedik.

Seçme: 1
“... 2001-2004'te biz eylemi 'tak' diye kestik. Hükümet anlamadı, 'terör bitti' dediler. (Ahmet Tan’a dönerek) Sayın Altan bilirsin, İslamcıların 40 yıllık rüyasıydı, rüyalarını gerçekleştirdik. Biz AKP'ye iktidarı altın tepside sunduk. Bize bir teşekkür etmedikleri gibi 2. Atatürk rolüne soyunup daha çok üstümüze geldiler, ezmeye çalıştılar."

Seçme: 2
“... Benim çok inatçı olduğumu biliyorsunuz. Ben ilk günden demokratik Cumhuriyeti savundum, onlar beni anlamadılar; "APO'yu bitirdik" dediler. “Stratejik hatalar yaptılar. Ergenekon'u saptılar umarım bu sefer böyle olmaz. Onun için benimle oynanmayacağını özellikle AKP'ye anlatmalısınız. AKP'lilerle konuşun anlatın. Siz Meclis'tesiniz size çok görev düşüyor. Anlamlı bir uzlaşmaya gidilseydi (Ecevit döneminde) ne Ergenekon ne AKP olmazdı.”

Seçme: 3
“... AKP'nin çıkışları yanlıştır. Son bir buçuk yılda büyük bir savaşa yüklendiler. Nihai tasfiye operasyonları yaptılar. Sayın Başbakanı buna inandıran ekip (2011'de) PKK'yi bitireceğiz' dedi. 10 bin kişiyi (KCK) içeriye aldılar, Bu güç MİT'e de darbe planladı. Ben hemen devreye girdim, 'bu darbedir' dedim. Ergenekon'dan farkı yok. Başbakan MİT'e darbe yapılınca sıranın kendisine geldiğini gördü, Başbakan vatana ihanet suçundan tutuklanacaktı. (Durdu yeniden söze başladı) Genelkurmay Başkanının (İlker Başbuğ'u kastetti) tutuklanması da budur. O güce Cevat Öneş 'darbe' dedi. Bu yüzden ben devreye girdim, yardımcı olayım dedim.”

Seçme: 4
“... Bir darbe var, fakat derinliğini tam fark edemiyorum. MİT'i düşürseydiler. Türkiye'de tüm kaleler düşmüş olacaktı. Hakan Fidan tutuklansa, sonra sıra Başbakan'a gelecekti. Benim bu süreci canlandırmam, darbeyi engelleme sorumluluğu... Darbeyi önleyebileceğimi fark ettim ve süreci başlattım.”

Seçme: 5
“Türkiye'de 3 koldan paralel devlet çalışması var. Bu ilişkileri sabote edilmeye başladı. Sıradan lobiler değil. ABD'de Yahudi, Ermeni ve Rum lobileri stratejik ve taktik müdahale ediyorlar. Her 3'ü de Anadolu çıkışlıdır. Sözde bir hükümet var, sözde bir parlamento var. CHP ve MHP paralel devletin izdüşümleridir, basit aletleridir; AKP'ye de, medya ve iş adamlarına da sızmışlar. Sadece MİT kalmış, hedeflenen bizim geliştirdiğimiz diyalogdur. MİT Müsteşarı düşürülmek isteniyor.”

Seçme: 6
“Ergenekon’un bizden beklentisi 2002’den itibaren savaşı tırmandırmamızdı. Ben AKP’nin tam olarak oturması ve olgunlaşması için bilerek bekledim, sabrettim. AKP anlar dedik. AKP darbe ile uğraşırken başını belaya/derde sokmayalım dedik. Onlar darbelerle uğraştılar. 2007, 2009 hatta 2011’e kadar seçim hesapları, oy hesapları yaptılar. Ben geri çekildim.(...) Süreci esastan bozan güç kim diye baktım. (...) 7 Şubat MİT’e darbesi... Ben bir darbeyi sezdim. Cezaevi müdürüne ‘Hakan Bey’i (MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ı kastediyor) yalnız bırakmamak gerekir’ dedim. Sözlü, yazılı iletişime geçtim, 5 ay önce tekrar kanal açıldı, diyalog başladı."

Seçme: 7
“Sırrı: Rojava (Suriye'nin Kürt bölgesi) için bir aktarımınız olacak mı?
Öcalan: Suriye'de Kürtler iki tarafla da görüşsünler, kim haklarını verirse onunla çalışsınlar. Suriye Demokratik Kurtuluş Cephesi olsun. (...) Kürtler (Suriye'deki Kürtleri kastederek) Barzani'nin emrine giremez. Onun çizgisi farklı. Kürtler mutlaka bir öz savunma gücü oluşturmalı.”

Seçme: 8
“Sırrı: Sayın Başkanım Kandil diyor ki: ...
Öcalan: (Sırrı'ya dönerek) PKK bile beni anlamıyor. Beni bir ağabey bir baba gibi görüyor. Endişlerini paylaşıyorum. (...) Ben 3 aşama ve 10 ilke öneriyorum. Bu yazı üzerine cesurca tartışacaksınız. Bunu Kandil’e ve Avrupa’ya götüreceksiniz. Kendi aranızda iş bölümü (heyeti kastederek) yaparak, Kandil ve Avrupa’ya bu görüşmeyi anlatın. Daha önce 3 hafta demiştim ama 2 hafta içerisinde gelirse, görüşlerimi revize ederim. (...) Newroz’a bunu ilan etmek istiyorum. İlanı ben yapacağım. (Sırrı’ya dönerek) Kolektif haklar ve Kürt reformu yasası yapılacak. Biz demokratik özerklikte ısrar edersek, bu sabote olur.”

Seçme: 9
“Sırrı: Başkanım her şeyi konuştuk. Bir de başkanlık meselesi var. Kamuoyu bu konuda çok hassas.”
Öcalan: Başkanlık sitemi düşünebilir. Biz Tayyip Bey’in başkanlığı destekleriz. Biz AKP ile bu temelde bir başkanlık ittifakına girebiliriz. Yalnız Başkanlı ABD’deki gibi olmalı, devlet meclisi gibi senato. İkincisi, bir de halklar meclisi. Bunu adı demokratik meclis de olabilir.”

Seçme: 10
“Sırrı: Sizin konumunuz ne olacak?
Öcalan: (Gülerek) Ne ev hapsi, ne de af bunlara gerek kalmayacak. Herkes, hepimiz özgür olacağız. Şunu bilin ki bu hamlem komployu boşa çıkaracaktır. Ben komployu aşıyorum. Başarılı olursam, Ne KCK tutuklusu kalır ne başkası. Bu olmazsa 50 bin kişiyle halk savaşı olacak. Ölen ölecek, ben karışmıyorum. Yalnız, herkes bilmeli ki, ‘Ne eskisi gibi yaşayacağız, ne de eskisi gibi savaşacağız’. Kendime güveniyorum. Şunu iyi bilin devlet de ben de vazgeçemeyiz. Tarihi bir barış ve demokratik yaşama geçiş.”

"Görüşme Notları", nereden nereye geldiğimizin anlatımıdır.
Güncel soru şu olabilir mi?

Nereye gidiyoruz?.


Turgut Çelik Milliyet blog

Mustafa Sarıgül'ün gerçeği..

 

 

Sarıgül, İstanbul'da kazanabilir mi: Kazanır...

 

Ancak silah dayasanız adaylığını koymaz... Çünkü o sadece Şişli'deki 'dükkanın' açık kalmasının peşinde'

İstanbul'un trafiği en keşmekeş, havası en kirli, en fazla çarpık kentleşmenin olduğu ilçesi hangisidir desem... Ve en borçlu belediye hangisidir diye eklesem... Ne cevap verirsiniz... Ben tüm soruların cevabını peşinen söyleyeyim: Şişli...
Peki nasıl oluyor da Şişli'nin başkanı Sarıgül en başarılı belediye başkanı olarak biliniyor? Ve Şişli yetmiyor solun yeni umudu olarak pazarlanmaya çalışılıyor. Kendi kendinize sordunuz mu? Ben sordum... Bu sorunun cevabı Mustafa Sarıgül'ün PR'larla örülü yaşamında gizli. Gelin o zaman birlikte 'solun son umudu' olarak pazarlanan Sarıgül'ün gerçek hayat hikayesine bir uzanalım...

Mustafa Sarıgül 1956'da Erzincan'ın İliç İlçesi'ne bağlı Güngören Köyü'nde dünyaya geldi. İlkokulu Güngören'de okudu. Ailesi birçok Anadolu köylüsü gibi köyünde geçinemiyordu. İstanbul'un yolunu tuttular. Babası Hakkı Bey'in elinde bir meslek yoktu.

MERKEZ Mahallesi, Yeniyol Sokak, 4 No'lu Park Apartmanı'nın apartman görevlisi oldu. Hakkı Sarıgül çocuklarını zor koşullarda da olsa okutmak istiyordu. Mustafa, Şişli Ortaokulu'na kaydoldu. Ardından ise Zincirlikuyu Yapı Meslek Lisesi'ne gitti. Dönemin bakanı Mustafa Üstündağ'ın başlattığı 3 aylık öğretmenlik kursunun ardından öğretmen olarak çıktı. Ancak tek bir derse dahi girmedi. Onun gözü hep yükseklerdeydi.

İETT SINAVINDA BİRİNCİ

MUSTAFA Sarıgül, önce Kağıthane Belediyesi'nde çalıştı. Ardından İETT sınavlarına girdi. Sınavı birincilikle kazandı. Siyasi rakipleri Sarıgül'ün bu başarısını 'gülümseyerek' dinliyorlar. Onlara göre Sarıgül, rüşvet vererek sınav cevap anahtarını ele geçirmişti. Yoksa yazılıda 100 alırken neden sözlüde 58 alsındı?

NEYSE geçelim...

MUSTAFA Sarıgül, artık hayatının kurgusunu değiştirecek iki kurumla neredeyse aynı zamanlarda tanışmıştı... CHP ve belediye...
CHP gençlik kollarına üye olmuş ve belediyenin İETT'sinde çalışmaya başlamıştı.

CHP'DE kendisine örnek aldığı isim ise İstanbul milletvekili Abdurrahman Köksaloğlu'ydu.

Köksaloğlu aslen Sivas Suşehri doğumluydu. O da Mustafa Sarıgül gibi belediye meclis üyeliğinden gelmiş, 1973 seçimlerinde İstanbul milletvekili seçilmişti. Mustafa Sarıgül, Köksaloğlu'nun evinden çıkmıyordu.

'ÇOCUK OLMAYACAK'

ABDURRAHMAN Bey'in iki kızı vardı: Hülya ve Aylin.
HÜLYA Köksaloğlu'nun kalbi delikti. Doktorlar fazla yaşamayacağını söylemişlerdi. Eve gelip gidişleri sırasında Mustafa Sarıgül, Hülya'ya ilgi duydu. Hülya da bu hastalıklarla örülü yaşamında bir kez olsun gelinlik giymek istiyordu. Baba Köksaloğlu itiraz etti. Mustafa Sarıgül'e güvenmiyordu. Fakat hasta kızının son isteğini geri çeviremedi.
TEK bir şart koştu: 'Çocuk yapmayacaksınız.'
ZATEN bunu doktorlar söylemişti: Hasta kalbi gebeliğe dayanamazdı.

MUSTAFA çocuk olmayacak sözü vererek evlilik iznini kopardı. Artık İstanbul CHP'nin en önemli isminin damadıydı.

ANCAK tabii ki kayınpederine verdiği sözü tutmadı. Hülya Sarıgül hamile kalmıştı. Mustafa'ya göre çocuk yapmak, Allah'ın bir 'emir'iydi. Emir'e karşı çıkılmazdı. Doğan çocuklarına 'Abdurrahman Emir' ismini koydular.

DEĞİŞMEYEN VEKİL

ABDURRAHMAN Köksaloğlu'nun Abide-i Hürriyet Caddesi'ndeki Pirelli Lastik bayisinin de adı 'Oto Sivaslı'ydı. Aynı zamanda otopark işletmeciliği ve taksi işletmeciliği de yapıyordu. İki ülkücü militan akşam saatlerinde lastik bayisinin önüne geldi. Biri kapıda gözcülük yaptı. Diğeri içeri daldı. Masasının başında çalışan Abdurrahman Bey'e 2 el ateş etti. Her iki kurşun da kalbine saplanmıştı.

Abdurrahman Bey ayağa kalktı, zorlukla da olsa dükkanın depo bölümüne kadar süründü. Orada yığıldı. Ameliyata alınan Abdurrahman Köksaloğlu kurtarılamadı.

KÖKSALOĞLU'NUN ölümünden sonra dükkanda işleri toplamaya çalışan iki kişi vardı. Biri genç damat Mustafa Sarıgül diğeri getir götür işlerine bakan Bayram Özata!..(Bayram Özata sonraki yıllarda değişmeyen Belediye Başkan Vekili oldu. Ayrıca Bayram Bey'in ticarette de işleri rast gitti. Özata Şirketler Grubunu kurdu. Sarıgül'ün siyasi rakipleri Abdurrahman Köksaloğlu'nun öldüğü gün çelik para kasasının kaynak makinesiyle kesildiği iftirasını da attılar. Oysa zaten Sarıgül'e yüklüce bir servet kalmıştı. Kaynak makinesine lüzum yoktu.)

ABDURRAHMAN Köksaloğlu'nun cenazesinde tabutu dönemin İstanbul Belediye Başkanı Aytekin Kotil'le birlikte omuzladı. Artık yakınlaşma sırası Aytekin Kotil'e gelmişti.

BABASININ ölümünden bir yıl sonra... Hülya Sarıgül de yaşama veda etti.

BU arada Mustafa Sarıgül'ün siyasette yıldızı parlıyordu. 1987 genel seçimlerinde ön seçimle girdiği seçimlerden parlamentonun en genç milletvekili olarak çıktı.
MUSTAFA Sarıgül 1993'te Aytekin Kotil'in yeğeni Aylin Kotil'le evlendi.

SİYASETTE önünü açan kişi ise Hüsamettin Özkan oldu. 1999 yerel seçimlerinde aday gösterilmeyeceğini anlayınca DSP genel merkezine gitmiş ve saatlerce beklemişti. Ağladığı konuşuluyordu. Sarıgül hırsına yenik düşmüştü. Hüsamettin Bey gücünü gösterdi ve Sarıgül Şişli'den belediye başkan adayı oldu.

TAM 15 yıldır bu görevde... Şişli Belediye Başkanlığını yürütüyor. Ama onu asıl popüler kılan şeyin başında cenaze işleri geliyordu. Ölü evinin yasçısı düğün evinin tefçisi lakabı da buradan kaynaklanıyor. Teşvikiye Camii'ndeki hiçbir cenazeyi kaçırmıyordu.

BİR de hemen hemen Anadolu'nun her yerinde Şişli Belediyesi'nin cenaze arabasını görebilirsiniz. Kim nereye nakil isterse şehir bölge önemli değil... Üzerinde Şişli Belediyesi logolu cenaze arabası hizmetinizdedir.

MEDYAYLA ilişkileri de her zaman iyi oldu. Mesela onu yere göğe koyamayan birçok TV-gazetecinin program sponsoru milimetrik İnşaattı. Milimetrik İnşaat, Emir Sarıgül'ün şirketiydi. Bir diğer şirketinin ismi ise oldukça ironikti. Maritza... Maritza Latince 'bitmeyen ortaklık' anlamına geliyordu.

Türkiye'nin en büyük 500 şirketinin 420'sinin genel müdürlükleri Şişli sınırları içerisindeydi. Ve şirketinizin rahat edebilmesi için Şişli Belediyesi ile 'iyi' ilişkiler kurmak zorundaydınız. (Bir belgesel hazırlıyorum. Adı 'İrtifada Sessizlik' İmar Planı tadilleriyle yapılan büyük vurgunu ve medyanın büyük suskunluğunu anlatıyorum) Sarıgül'le 'iyi' ilişkiler kurulursa sorunsuz bir şekilde ticari hayatınıza devam edebilirdiniz. Sarıgül'ün Şişli'deki en büyük yaratıcılığı buydu.

'İYİ' İLİŞKİ PEŞİNDE

ÖRNEĞİN... İlaç sektörünün tartışmasız 1 numarası olan bir holdingimiz yapacağı alışveriş merkezi için izin almasının yeterli olacağını düşündü. Sarıgül'le 'iyi' ilişkiler kurmadı. Sonuç tam bir felaket oldu. İnşaat bitmiş, dükkanlar hazırlanmış ama istenen belediye izinleri bir türlü çıkmıyordu. Sonunda canına tak eden holdingin patronu Ankara'nın yolunu tuttu. Sarıgül'ü Deniz Baykal'a şikayet edecekti. Yine de kibar bir dille Sarıgül'ün gereksiz yere sorun çıkardığını söyledi. Baykal Sarıgül'ü aradı. 'Beyefendi'ye kanunlar çerçevesinde lütfen yardımcı ol' dedi. Sarıgül kavga değil 'iyi' ilişki peşindeydi. 'Efendim bir 'evrak' eksik kaldı tamamlasınlar hemen ruhsatı vereceğim' dedi.

'Evrak' tamamlandı, 'iyi' ilişki kurulmuş oldu.

MUCİZEVİ yöntemlerle arsa yaratabiliyordu. Feriköy'de yolu bir inşaat şirketine verdi. Evet evet yanlış okumadınız. Bir inşaat şirketi Lalaşahin Caddesi üzerinde inşaata başladı ve rezidans yaptı. Şimdi yol rezidansın etrafından dolaşıyor. İnşaat şirketinin Sarıgül'le 'iyi ilişkiler' kurduğu biliniyordu.

SARIGÜL İstanbul'u kazanır mı?

ANKETLERE bakacak olursanız şansı var. Kazanabilir. Ancak bir şartla... Başbakan Erdoğan'ın müsaade ettiği ölçüde... Çünkü Şişli Belediyesi'nin İçişleri Bakanlığı'nda bekleyen dosyaları iş ciddiye binince ortalığa dökülüverir. Bunu da en iyi Mustafa Sarıgül biliyor. O yüzden haftada bir 'abla' dediği Emine Hanım'ı aramayı ihmal etmiyor, bir cenazede karşılaştığı muhtemel rakibi Kadir Topbaş'ı arsız çocuk gibi sarılıp yanağından öpüyor. 'Kadir Topbaş varsa ben yarışta yokum' diyor. (Sarıgül'ün siyasi rakipleri Topbaş'ın çocuklarıyla Emir Sarıgül'ün ortak iş yaptıklarını söylese de gerçekle ilişkisi yok bunun) Ama elbette İstanbul Büyükşehir adaylığı için değil. Sadece Şişli'de yerini koruyabilmek için.
HADİ ben de aynı tahminde bulunayım. Sarıgül'e silah dayasanız da İstanbul'a aday olmaz...
Olamaz...
ÇÜNKÜ o sadece Şişli'deki 'dükkanın' açık kalmasının peşinde...